Português
Pela manhã, toca nas janelas,
como um amigo que regressa sem palavras.
O dia abre as mãos,
E o sol respira connosco.
As ruas estão cheias de degraus,
As vozes acordam suavemente.
A água brilha nas calçadas,
Como se se lembrasse da chuva.
No jardim, uma mulher balança lençóis,
O ar enche-os de luz.
O riso de uma criança rola na porta,
E o pó dança sem vergonha.
A cidade abre os olhos,
Está tudo simples outra vez.
O sol não promete nada.
Só mantém o ritmo do dia.
Texto original
Το πρωί αγγίζει τα παράθυρα,
σαν φίλος που επιστρέφει χωρίς λόγια.
Η μέρα ανοίγει τα χέρια της,
κι ο ήλιος ανασαίνει μαζί μας.
Οι δρόμοι γεμίζουν με βήματα,
οι φωνές ξυπνούν απαλά.
Το νερό λάμπει στα πεζοδρόμια,
σαν να θυμάται τη βροχή.
Στην αυλή μια γυναίκα τινάζει σεντόνια,
ο αέρας τα γεμίζει φως.
Το γέλιο ενός παιδιού κυλά στην πόρτα,
κι η σκόνη χορεύει χωρίς ντροπή.
Η πόλη ανοίγει τα μάτια της,
όλα είναι ξανά απλά.
Ο ήλιος δεν υπόσχεται τίποτα,
μόνο κρατά τον ρυθμό της μέρας.
English
In the morning he touches the windows,
as a friend who returns without words.
The day opens her hands,
And the sun breathes with us.
The streets are filled with steps,
The voices wake gently.
The water shines on the sidewalks,
Like he remembers the rain.
In the yard a woman shakes sheets,
The air fills them with light.
A child's laughter rolls on the door,
And dust dances without shame.
The city opens its eyes,
Everything's simple again.
The sun promises nothing,
only keeps the rhythm of the day.
Svenska
På morgonen rör han fönstren,
som en vän som återvänder utan ord.
Dagen öppnar sina händer,
Och solen andas med oss.
Gatorna är fyllda med steg,
Rösterna vaknar försiktigt.
Vattnet lyser på trottoaren,
Som han minns regnet.
I gården skakar en kvinna ark,
Luften fyller dem med ljus.
Ett barns skratt rullar på dörren,
Damm dansar utan skam.
Staden öppnar sina ögon,
Allt är enkelt igen.
Solen lovar ingenting,
bara håller dagens rytm.