English
The lights turn off one by one,
The train passes without noise.
On the roofs is the heat of the day,
And the air smells like metal and rain.
A man closes the booth,
A woman wipes the sidewalk.
They say nothing, they only smile,
Like they agree that the night knows.
In the window a dog looks,
and the road looks longer than the light.
Steps hit rhythmically,
Like the breath of the city.
A taxi stops and leaves,
The radio's playing low.
Someone sings about love,
Not as a promise, but as a memory.
The sky is not black,
He's deep, like a look he hears.
And the city breathes at night,
Easy, like a man who dreams.
Original text
Τα φώτα σβήνουν ένα ένα,
το τρένο περνά χωρίς θόρυβο.
Στις στέγες μένει η ζέστη της μέρας,
και ο αέρας μυρίζει μέταλλο και βροχή.
Ένας άντρας κλείνει το περίπτερο,
μια γυναίκα σκουπίζει το πεζοδρόμιο.
Δεν λένε τίποτα, μόνο χαμογελούν,
σαν να συμφωνούν πως η νύχτα ξέρει.
Στο παράθυρο ένας σκύλος κοιτά,
κι ο δρόμος μοιάζει πιο μακρύς απ’ το φως.
Τα βήματα χτυπούν ρυθμικά,
όπως η ανάσα της πόλης.
Ένα ταξί σταματά και φεύγει,
το ραδιόφωνο παίζει χαμηλά.
Κάποιος τραγουδά για την αγάπη,
όχι σαν υπόσχεση, μα σαν μνήμη.
Ο ουρανός δεν είναι μαύρος,
είναι βαθύς, σαν βλέμμα που ακούει.
Και η πόλη αναπνέει τη νύχτα,
ήρεμα, σαν άνθρωπος που ονειρεύεται.
Svenska
Ljuset stänger av en efter en,
Tåget passerar utan ljud.
På taket är dagens värme,
Och luften luktar som metall och regn.
En man stänger båset,
En kvinna lurar trottoaren.
De säger ingenting, de ler bara,
Som de håller med om att natten vet.
I fönstret ser en hund ut,
och vägen ser längre ut än ljuset.
Steg träffas rytmiskt,
Liksom stadens andetag.
En taxi stannar och lämnar,
Radion spelar lågt.
Någon sjunger om kärlek,
Inte som ett löfte utan som minne.
Himlen är inte svart,
Han är djup, som en titt han hör.
Och staden andas på natten,
Lätt, som en man som drömmer.