한국어
하루는 부드러운 소리로 일어나고,
보도에 자전거 패스.
공기는 커피의 냄새를,
하나님이시라
빛에 아이 미소,
그는 그의 손에 사과를 보유하고 있습니다.
러쉬없이 빛의 변화,
그리고 모든 것은 그들의 장소를 찾아.
공원에서 여자는 읽습니다,
페이지는 바람으로 켭니다.
아무도 아무것도 묻지 않습니다,
그리고 아직 모두가 공통의 무언가를 알고 있습니다.
시계 타격 의미없는,
그들은 단지 습관의 시간을 생각한다.
낮은 내 손에 조용히 흐릅니다.
길을 아는 물처럼.
오후에 그는 오렌지 유리를 페인트,
그들은 미소처럼 빛납니다.
한 번 개를 흔들어,
그리고 소리는 소원처럼 간다.
하루는 그녀의 침묵을 유지,
부담이 아니라 배려로.
내부는 세계,
나는 그에게 적합 할 수 있습니다.
원문
Η μέρα ξυπνά με ήχο απαλό,
ένα ποδήλατο περνά στο πεζοδρόμιο.
Ο αέρας κουβαλάει τη μυρωδιά του καφέ,
κι οι άνθρωποι μιλούν χωρίς να φωνάζουν.
Στο φανάρι ένα παιδί χαμογελά,
κρατά ένα μήλο στο χέρι του.
Το φως αλλάζει χωρίς βιασύνη,
κι όλα βρίσκουν τη θέση τους.
Στο πάρκο μια γυναίκα διαβάζει,
οι σελίδες γυρίζουν με τον άνεμο.
Κανείς δεν ρωτά τίποτα,
κι όμως όλοι ξέρουν κάτι κοινό.
Τα ρολόγια χτυπούν χωρίς νόημα,
σαν να θυμίζουν τον χρόνο μόνο από συνήθεια.
Η μέρα κυλά ήσυχα στα χέρια μου,
σαν νερό που ξέρει τον δρόμο.
Το απόγευμα βάφει τα τζάμια πορτοκαλί,
τα φύλλα λάμπουν σαν να χαμογελούν.
Κάπου ένας σκύλος γαβγίζει μια φορά,
κι ο ήχος σβήνει σαν ευχή.
Η μέρα κρατά τη σιωπή της,
όχι σαν βάρος, αλλά σαν χάδι.
Μέσα της χωρά ο κόσμος όλος,
κι εγώ χωρώ μαζί του.
English
The day wakes up with a soft sound,
A bike passes on the sidewalk.
The air carries the smell of coffee,
And people talk without yelling.
At the light a child smiles,
He holds an apple in his hand.
The light changes without rush,
And everything finds their place.
In the park a woman reads,
The pages turn with the wind.
No one asks anything,
And yet everyone knows something in common.
Clocks strike meaninglessly,
Like they only remind time of habit.
The day flows quietly into my hands,
Like water that knows the way.
In the afternoon he paints the orange glass,
The leaves shine like they smile.
Somewhere a dog barks once,
And the sound goes out like a wish.
The day keeps her silence,
Not as a burden, but as a caress.
Inside it is the world,
I can fit in with him.
Svenska
Dagen vaknar med ett mjukt ljud,
En cykel passerar på trottoaren.
Luften bär doften av kaffe,
Folk pratar utan att skrika.
I ljuset ler ett barn,
Han har ett äpple i handen.
Ljuset förändras utan rusning,
Allt finner sin plats.
I parken läser en kvinna,
Sidorna vänder med vinden.
Ingen frågar något,
Och ändå vet alla något gemensamt.
Klockor slår meningslöst,
Som om de bara påminner om vana.
Dagen flödar tyst i mina händer,
Liksom vatten som vet vägen.
På eftermiddagen målar han det orange glaset,
Bladen skiner som de ler.
Någonstans en hund skäller en gång,
Och ljudet går ut som en önskan.
Dagen håller sin tystnad,
Inte som en börda, utan som en smeka.
Inuti är världen,
Jag kan passa in med honom.