Français
Le jour se réveille avec un son doux,
Un vélo passe sur le trottoir.
L'air porte l'odeur du café,
Et les gens parlent sans crier.
A la lumière, un enfant sourit,
Il tient une pomme dans la main.
La lumière change sans se précipiter,
Et tout trouve sa place.
Dans le parc, une femme lit :
Les pages tournent avec le vent.
Personne ne demande rien.
Et pourtant tout le monde sait quelque chose en commun.
Les horloges frappent sans sens,
Comme s'ils ne rappelaient que le temps de l'habitude.
Le jour coule tranquillement entre mes mains,
Comme de l'eau qui connaît le chemin.
Dans l'après-midi, il peint le verre orange,
Les feuilles brillent comme elles sourient.
Quelque part où un chien aboie une fois,
Et le son sort comme un vœu.
Le jour garde son silence,
Pas comme un fardeau, mais comme une caresse.
A l'intérieur, c'est le monde,
Je peux m'intégrer à lui.
Texte original
Η μέρα ξυπνά με ήχο απαλό,
ένα ποδήλατο περνά στο πεζοδρόμιο.
Ο αέρας κουβαλάει τη μυρωδιά του καφέ,
κι οι άνθρωποι μιλούν χωρίς να φωνάζουν.
Στο φανάρι ένα παιδί χαμογελά,
κρατά ένα μήλο στο χέρι του.
Το φως αλλάζει χωρίς βιασύνη,
κι όλα βρίσκουν τη θέση τους.
Στο πάρκο μια γυναίκα διαβάζει,
οι σελίδες γυρίζουν με τον άνεμο.
Κανείς δεν ρωτά τίποτα,
κι όμως όλοι ξέρουν κάτι κοινό.
Τα ρολόγια χτυπούν χωρίς νόημα,
σαν να θυμίζουν τον χρόνο μόνο από συνήθεια.
Η μέρα κυλά ήσυχα στα χέρια μου,
σαν νερό που ξέρει τον δρόμο.
Το απόγευμα βάφει τα τζάμια πορτοκαλί,
τα φύλλα λάμπουν σαν να χαμογελούν.
Κάπου ένας σκύλος γαβγίζει μια φορά,
κι ο ήχος σβήνει σαν ευχή.
Η μέρα κρατά τη σιωπή της,
όχι σαν βάρος, αλλά σαν χάδι.
Μέσα της χωρά ο κόσμος όλος,
κι εγώ χωρώ μαζί του.
English
The day wakes up with a soft sound,
A bike passes on the sidewalk.
The air carries the smell of coffee,
And people talk without yelling.
At the light a child smiles,
He holds an apple in his hand.
The light changes without rush,
And everything finds their place.
In the park a woman reads,
The pages turn with the wind.
No one asks anything,
And yet everyone knows something in common.
Clocks strike meaninglessly,
Like they only remind time of habit.
The day flows quietly into my hands,
Like water that knows the way.
In the afternoon he paints the orange glass,
The leaves shine like they smile.
Somewhere a dog barks once,
And the sound goes out like a wish.
The day keeps her silence,
Not as a burden, but as a caress.
Inside it is the world,
I can fit in with him.
Svenska
Dagen vaknar med ett mjukt ljud,
En cykel passerar på trottoaren.
Luften bär doften av kaffe,
Folk pratar utan att skrika.
I ljuset ler ett barn,
Han har ett äpple i handen.
Ljuset förändras utan rusning,
Allt finner sin plats.
I parken läser en kvinna,
Sidorna vänder med vinden.
Ingen frågar något,
Och ändå vet alla något gemensamt.
Klockor slår meningslöst,
Som om de bara påminner om vana.
Dagen flödar tyst i mina händer,
Liksom vatten som vet vägen.
På eftermiddagen målar han det orange glaset,
Bladen skiner som de ler.
Någonstans en hund skäller en gång,
Och ljudet går ut som en önskan.
Dagen håller sin tystnad,
Inte som en börda, utan som en smeka.
Inuti är världen,
Jag kan passa in med honom.