Français
Le matin, il passe par les rideaux,
une lumière qui ne veut pas être vue.
Pose la vaisselle, les mains, les yeux,
et dit silencieusement que vous êtes ici.
Dans la chaise, mon manteau respire,
garde la chaleur d'un autre jour.
Le pain sur la table sent toujours,
Comme si le temps ne passait jamais.
En dehors des enfants rient sans réfléchir,
L'air secoue les plantes sur le rebord.
Tout bouge à son rythme,
sans avoir à les conduire.
La lumière derrière le rideau s'étend,
Il ne me demande pas ce que je pense.
Ça remplit l'endroit tranquillement,
Et je m'en souviens.
Texte original
Το πρωί περνά μέσα απ’ τις κουρτίνες,
ένα φως που δεν ζητά να φανεί.
Ακουμπά στα πιάτα, στα χέρια, στα μάτια,
και λέει σιγανά “είσαι εδώ”.
Στην καρέκλα το παλτό μου ανασαίνει,
κρατά τη ζέστη μιας άλλης μέρας.
Το ψωμί στο τραπέζι μυρίζει ακόμη,
σαν να μην πέρασε ο χρόνος ποτέ.
Έξω τα παιδιά γελούν χωρίς σκέψη,
ο αέρας κουνά τα φυτά στο περβάζι.
Όλα κινούνται με τον δικό τους ρυθμό,
χωρίς να χρειάζεται κανείς να τα οδηγήσει.
Το φως πίσω απ’ την κουρτίνα απλώνεται,
δεν με ρωτά τι σκέφτομαι.
Απλώς γεμίζει τον χώρο ήσυχα,
κι εγώ θυμάμαι να υπάρχω.
English
In the morning it passes through the curtains,
a light that doesn't want to be seen.
Lay on the dishes, hands, eyes,
and says silently “you are here”.
In the chair my coat breathes,
keeps the heat of another day.
The bread on the table still smells,
Like time never passed.
Outside the children laugh without thought,
The air shakes the plants on the ledge.
Everything moves at their own pace,
without having to drive them.
The light behind the curtain spreads,
He doesn't ask me what I think.
It just fills the place quietly,
And I remember being.
Svenska
På morgonen passerar den genom gardinerna,
Ett ljus som inte vill ses.
Lägg på disk, händer, ögon,
och säger tyst "du är här".
I stolen andas min kappa,
håller värmen på en annan dag.
Brödet på bordet luktar fortfarande,
Som tiden aldrig gått.
Utanför barnen skratta utan tanke,
Luften skakar plantorna på kanten.
Allt rör sig i sin egen takt,
utan att behöva köra dem.
Ljuset bakom gardinen sprids,
Han frågar mig inte vad jag tror.
Det fyller bara platsen tyst,
Och jag minns att jag var.