Italiano
Al mattino passa attraverso le tende,
una luce che non vuole essere vista.
Lay sui piatti, mani, occhi,
e dice silenziosamente “sei qui”.
Sulla sedia il mio cappotto respira,
mantiene il calore di un altro giorno.
Il pane sul tavolo puzza ancora,
Come se il tempo non fosse mai passato.
Fuori i bambini ridono senza pensare,
L'aria agita le piante sulla sporgenza.
Tutto si muove al proprio ritmo,
senza doverli guidare.
La luce dietro la tenda si diffonde,
Non mi chiede cosa penso.
riempie il posto tranquillamente,
E ricordo di essere stato.
Testo originale
Το πρωί περνά μέσα απ’ τις κουρτίνες,
ένα φως που δεν ζητά να φανεί.
Ακουμπά στα πιάτα, στα χέρια, στα μάτια,
και λέει σιγανά “είσαι εδώ”.
Στην καρέκλα το παλτό μου ανασαίνει,
κρατά τη ζέστη μιας άλλης μέρας.
Το ψωμί στο τραπέζι μυρίζει ακόμη,
σαν να μην πέρασε ο χρόνος ποτέ.
Έξω τα παιδιά γελούν χωρίς σκέψη,
ο αέρας κουνά τα φυτά στο περβάζι.
Όλα κινούνται με τον δικό τους ρυθμό,
χωρίς να χρειάζεται κανείς να τα οδηγήσει.
Το φως πίσω απ’ την κουρτίνα απλώνεται,
δεν με ρωτά τι σκέφτομαι.
Απλώς γεμίζει τον χώρο ήσυχα,
κι εγώ θυμάμαι να υπάρχω.
English
In the morning it passes through the curtains,
a light that doesn't want to be seen.
Lay on the dishes, hands, eyes,
and says silently “you are here”.
In the chair my coat breathes,
keeps the heat of another day.
The bread on the table still smells,
Like time never passed.
Outside the children laugh without thought,
The air shakes the plants on the ledge.
Everything moves at their own pace,
without having to drive them.
The light behind the curtain spreads,
He doesn't ask me what I think.
It just fills the place quietly,
And I remember being.
Svenska
På morgonen passerar den genom gardinerna,
Ett ljus som inte vill ses.
Lägg på disk, händer, ögon,
och säger tyst "du är här".
I stolen andas min kappa,
håller värmen på en annan dag.
Brödet på bordet luktar fortfarande,
Som tiden aldrig gått.
Utanför barnen skratta utan tanke,
Luften skakar plantorna på kanten.
Allt rör sig i sin egen takt,
utan att behöva köra dem.
Ljuset bakom gardinen sprids,
Han frågar mig inte vad jag tror.
Det fyller bara platsen tyst,
Och jag minns att jag var.