Français
Le jour se couche lentement,
Sur les maisons, les mains, les feuilles.
Il ne demande plus rien,
Elle ne garde que sa chaleur.
La lumière s'adoucit sur les murs,
Il se transforme en une ombre qui embrasse.
Les voix s'estompent en arrière-plan,
Comme des vagues qui se reposent.
Un vélo vit sur le trottoir,
Un chat passe sans son.
Tout revient à sa place,
comme un souffle qui trouve le rythme.
Et je regarde le jour dormir,
Pas avec tristesse, mais avec gratitude.
Ce qui reste illumine encore,
en moi — calmement.
Texte original
Η μέρα ξαπλώνει σιγά,
πάνω στα σπίτια, στα χέρια, στα φύλλα.
Δεν ζητά τίποτα πια,
μόνο κρατά τη ζέστη της.
Το φως μαλακώνει στους τοίχους,
γίνεται σκιά που αγκαλιάζει.
Οι φωνές σβήνουν στο βάθος,
όπως κύματα που ξεκουράζονται.
Ένα ποδήλατο μένει στο πεζοδρόμιο,
μια γάτα περνά χωρίς ήχο.
Όλα επιστρέφουν στη θέση τους,
σαν ανάσα που βρίσκει ρυθμό.
Κι εγώ κοιτάζω τη μέρα να κοιμάται,
όχι με λύπη, μα με ευγνωμοσύνη.
Ό,τι έμεινε φωτίζει ακόμη,
μέσα μου — ήσυχα.
English
The day lies slowly,
On the houses, hands, leaves.
He doesn't ask for anything anymore,
only keeps her heat.
The light softens on the walls,
It turns into a shadow that embraces.
The voices fade in the background,
Like waves resting.
A bike lives on the sidewalk,
A cat goes through without sound.
Everything goes back to its place,
like a breath that finds rhythm.
And I watch the day sleep,
Not with sorrow, but with gratitude.
What's left still illuminates,
inside me — quietly.
Svenska
Dagen ligger långsamt,
På husen, händerna, lämnar.
Han ber inte om något längre,
bara håller sin värme.
Ljuset mjuknar på väggarna,
Det förvandlas till en skugga som omfamnar.
rösterna bleknar i bakgrunden,
Som vågor vilar.
En cykel lever på trottoaren,
En katt går igenom utan ljud.
Allt går tillbaka till sin plats,
Som ett andetag som finner rytm.
Och jag ser dagens sömn,
Inte med sorg utan med tacksamhet.
Vad som finns kvar belyser fortfarande,
Inom mig – tyst.