한국어
비와 연기의 도시 냄새,
빛은 창에서 흔들리는 것입니다.
내 그림자를 보면 버스 안에,
그리고 나는 생각 여행.
도로는 바다에 흐릅니다,
징후는 꿈처럼 이동합니다.
나는 약속으로 내 재킷을 유지,
그날 나는 더 가볍게 떠날거야.
항구에서 바람은 명확합니다,
그는 다른 사람의 단어와 함께 걸립니다.
물 위에 해골 웃음,
그리고 그것의 소리는 빛을 켭니다.
나는 침묵을 알고 돌에 앉아,
우리가 함께 앉아있는 곳.
숨구멍이 없습니다.
그 길을 아는 파도처럼.
Away, 공기 변화 방향,
그는 도로의 중간에 후회합니다.
말하지 않은 모든 것에 대해 생각하고 있습니다.
소금을 해결하자.
태양이 선으로 다이빙 할 때,
나는 공기가 빛을 얻는다.
다른 말을하지 않아도됩니다. —
바다가 말하고, 그것은 충분하다.
원문
Η πόλη μυρίζει βροχή και καπνό,
τα φώτα τρεμοπαίζουν στα τζάμια.
Μέσα στο λεωφορείο κοιτώ τη σκιά μου,
κι αφήνω τη σκέψη να ταξιδεύει.
Ο δρόμος κυλά προς τη θάλασσα,
οι ταμπέλες σβήνουν σαν όνειρα.
Κρατώ το μπουφάν μου σαν υπόσχεση,
ότι κάποτε θα φύγω πιο ελαφριά.
Στο λιμάνι φυσά ο άνεμος καθαρός,
παίρνει μαζί του τα λόγια των άλλων.
Ένας γλάρος γελά πάνω απ’ το νερό,
κι ο ήχος του γίνεται φως.
Κάθομαι στην πέτρα που ξέρει τη σιωπή,
εκεί που καθόμασταν κάποτε μαζί.
Δεν υπάρχει λύπη, μόνο αναπνοή,
σαν κύμα που ξέρει τον δρόμο του.
Μακριά, ο αέρας αλλάζει κατεύθυνση,
σαν να μετάνιωσε στη μέση του δρόμου.
Σκέφτομαι όλα όσα δεν ειπώθηκαν,
κι αφήνω το αλάτι να τα λύσει.
Όταν ο ήλιος βουτά στη γραμμή,
νιώθω τον αέρα να γίνεται ελαφρύς.
Δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο —
η θάλασσα μιλά, και αυτό αρκεί.
English
The city smells of rain and smoke,
The lights are flickering in the windows.
Inside the bus I look at my shadow,
And I let the thought travel.
The road flows to the sea,
The signs go out like dreams.
I keep my jacket as a promise,
That someday I'll leave lighter.
In the harbor the wind blows clear,
He takes with him the words of others.
A seagull laughs over water,
And its sound turns light.
I sit on the stone that knows silence,
where we used to sit together.
There's no sorrow, just breath,
Like a wave that knows its way.
Away, the air changes direction,
Like he regrets in the middle of the road.
I'm thinking about everything that wasn't said,
And let the salt solve it.
When the sun dives into the line,
I feel the air getting light.
I don't have to say anything else —
The sea speaks, and that's enough.
Svenska
Staden luktar regn och rök,
Ljuset flimrar i fönstren.
Inuti bussen tittar jag på min skugga,
Och jag lät tanken resa.
Vägen flyter till havet,
Tecknen går ut som drömmar.
Jag håller min jacka som ett löfte,
En dag lämnar jag lättare.
I hamnen blåser vinden klart,
Han tar med sig andras ord.
En seagull skrattar över vatten,
Och dess ljud vänder ljus.
Jag sitter på stenen som känner tystnad,
där vi brukade sitta tillsammans.
Det finns ingen sorg, bara andetag,
Som en våg som vet sin väg.
Away, luften ändrar riktning,
Som han ångrar i mitten av vägen.
Jag tänker på allt som inte sagts,
Låt saltet lösa det.
När solen dyker in i linjen,
Jag känner att luften får ljus.
Jag behöver inte säga något annat -
Havet talar, och det räcker.