Français
La ville sent la pluie et la fumée,
Les lumières clignotent dans les fenêtres.
Dans le bus, je regarde mon ombre,
Et j'ai laissé la pensée voyager.
La route coule vers la mer,
Les signes sortent comme des rêves.
Je tiens ma veste comme une promesse,
Je laisserai un jour plus léger.
Dans le port, le vent souffle,
Il prend avec lui les paroles des autres.
Une mouette se moque de l'eau,
Et son son devient léger.
Je suis assis sur la pierre qui connaît le silence,
où nous étions assis ensemble.
Il n'y a pas de chagrin, juste du souffle,
Comme une vague qui connaît sa voie.
L'air change de direction,
Comme s'il regrettait au milieu de la route.
Je pense à tout ce qui n'a pas été dit,
Et laisse le sel le résoudre.
Quand le soleil plonge dans la ligne,
Je sens que l'air devient léger.
Je n'ai rien à dire d'autre...
La mer parle, et ça suffit.
Texte original
Η πόλη μυρίζει βροχή και καπνό,
τα φώτα τρεμοπαίζουν στα τζάμια.
Μέσα στο λεωφορείο κοιτώ τη σκιά μου,
κι αφήνω τη σκέψη να ταξιδεύει.
Ο δρόμος κυλά προς τη θάλασσα,
οι ταμπέλες σβήνουν σαν όνειρα.
Κρατώ το μπουφάν μου σαν υπόσχεση,
ότι κάποτε θα φύγω πιο ελαφριά.
Στο λιμάνι φυσά ο άνεμος καθαρός,
παίρνει μαζί του τα λόγια των άλλων.
Ένας γλάρος γελά πάνω απ’ το νερό,
κι ο ήχος του γίνεται φως.
Κάθομαι στην πέτρα που ξέρει τη σιωπή,
εκεί που καθόμασταν κάποτε μαζί.
Δεν υπάρχει λύπη, μόνο αναπνοή,
σαν κύμα που ξέρει τον δρόμο του.
Μακριά, ο αέρας αλλάζει κατεύθυνση,
σαν να μετάνιωσε στη μέση του δρόμου.
Σκέφτομαι όλα όσα δεν ειπώθηκαν,
κι αφήνω το αλάτι να τα λύσει.
Όταν ο ήλιος βουτά στη γραμμή,
νιώθω τον αέρα να γίνεται ελαφρύς.
Δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο —
η θάλασσα μιλά, και αυτό αρκεί.
English
The city smells of rain and smoke,
The lights are flickering in the windows.
Inside the bus I look at my shadow,
And I let the thought travel.
The road flows to the sea,
The signs go out like dreams.
I keep my jacket as a promise,
That someday I'll leave lighter.
In the harbor the wind blows clear,
He takes with him the words of others.
A seagull laughs over water,
And its sound turns light.
I sit on the stone that knows silence,
where we used to sit together.
There's no sorrow, just breath,
Like a wave that knows its way.
Away, the air changes direction,
Like he regrets in the middle of the road.
I'm thinking about everything that wasn't said,
And let the salt solve it.
When the sun dives into the line,
I feel the air getting light.
I don't have to say anything else —
The sea speaks, and that's enough.
Svenska
Staden luktar regn och rök,
Ljuset flimrar i fönstren.
Inuti bussen tittar jag på min skugga,
Och jag lät tanken resa.
Vägen flyter till havet,
Tecknen går ut som drömmar.
Jag håller min jacka som ett löfte,
En dag lämnar jag lättare.
I hamnen blåser vinden klart,
Han tar med sig andras ord.
En seagull skrattar över vatten,
Och dess ljud vänder ljus.
Jag sitter på stenen som känner tystnad,
där vi brukade sitta tillsammans.
Det finns ingen sorg, bara andetag,
Som en våg som vet sin väg.
Away, luften ändrar riktning,
Som han ångrar i mitten av vägen.
Jag tänker på allt som inte sagts,
Låt saltet lösa det.
När solen dyker in i linjen,
Jag känner att luften får ljus.
Jag behöver inte säga något annat -
Havet talar, och det räcker.