Deutsch
[Strophe 1]
Die Treppe knarrt seit Jahren,
der dritte Stock kennt mich durch und durch.
Die Schlüssel wiegen heute mehr,
als sie gestern Morgen wogen.
Der Besen lehnt an der Wand.
Er wartet einfach.
[Strophe 2]
Briefe liegen ohne Namen,
wieder ist jemand nicht eingezogen.
Farbe blättert leise ab,
als hätte sie die ganze Ewigkeit.
Ich habe nur eine Pause.
[Strophe 3]
Nachbarn werfen ein „Guten Morgen“ hin,
ohne Lust auf ein Gespräch.
Es hat keinen Sinn, den Aufzug zu reparieren.
Nicht jetzt.
Die Treppe reicht doch.
[Strophe 4]
Ich fege einmal pro Woche den Staub,
frage nicht nach dem Anfang.
Schritte gehen von selbst aneinander vorbei,
jeder zieht in seine Richtung.
Ich gehe hinunter – wie immer.
[Strophe 5]
In der Tasche Kleinigkeiten des Lebens:
Kassenbon, Ersatzschlüssel,
Gummiband vom letzten Jahr –
immer noch gültig.
Manchmal zähle ich die Stufen,
um nicht die Jahre zu zählen.
Das funktioniert am besten.
[Outro]
Ich schließe die Tür ab.
Das Licht geht von selbst aus.
Die Treppe steht.
Ich stehe auch.
Und das passt uns.
Originaltext
[Zwrotka 1]
Schody skrzypią od lat,
trzecie piętro zna mnie na wylot.
Klucze ważą dzisiaj więcej,
niż ważyły wczoraj rano.
Miotła stoi oparta o ścianę.
Po prostu czeka.
[Zwrotka 2]
Listy leżą bez imion,
ktoś znowu się nie wprowadził.
Farba łuszczy się cicho,
jakby miała całą wieczność.
Ja mam tylko przerwę.
[Zwrotka 3]
Sąsiedzi rzucają „dzień dobry”,
bez ochoty na gadkę.
Windy nie ma sensu naprawiać.
Nie teraz.
Schody przecież wystarczą.
[Zwrotka 4]
Zamiatam kurz raz na tydzień,
nie pytam o początek.
Kroki mijają się same,
każdy ciągnie w swoją stronę.
Ja schodzę na dół – jak zawsze.
[Zwrotka 5]
W kieszeni drobiazgi życia:
paragon, klucz zapasowy,
gumka z zeszłego roku –
nadal w terminie.
Czasem liczę stopnie,
żeby nie liczyć lat.
To działa najlepiej.
[Outro]
Zamykam drzwi na klucz.
Światło gaśnie samo.
Schody stoją.
Ja też stoję.
I dobrze nam z tym.
English
[Verse 1]
The stairs have creaked for years,
the third floor knows me through and through.
The keys weigh more today
than they weighed yesterday morning.
The broom leans against the wall.
It simply waits.
[Verse 2]
Letters lie without names,
someone again did not move in.
Paint peels quietly,
as if it had all eternity.
I only have a break.
[Verse 3]
Neighbors toss out “good morning”,
with no appetite for talk.
There is no point fixing the lift.
Not now.
The stairs are enough, after all.
[Verse 4]
I sweep the dust once a week,
do not ask about the beginning.
Steps pass each other by themselves,
each pulling in its own direction.
I go downstairs – as always.
[Verse 5]
In my pocket, small things of life:
receipt, spare key,
last year’s rubber band –
still within its time.
Sometimes I count the steps
so I do not count the years.
That works best.
[Outro]
I lock the door.
The light goes out by itself.
The stairs stand.
I stand too.
And that suits us.
Svenska
[Vers 1]
Trappan har knarrat i åratal,
tredje våningen känner mig utan och innan.
Nycklarna väger mer i dag,
än de vägde i går morse.
Kvasten står lutad mot väggen.
Den väntar bara.
[Vers 2]
Brev ligger utan namn,
någon flyttade visst inte in igen.
Färgen flagnar tyst,
som om den hade hela evigheten.
Jag har bara en rast.
[Vers 3]
Grannarna slänger ur sig “god morgon”,
utan lust att prata.
Hissen är ingen idé att laga.
Inte nu.
Trappan räcker ju.
[Vers 4]
Jag sopar dammet en gång i veckan,
frågar inte efter början.
Steg passerar varandra själva,
var och en drar åt sitt håll.
Jag går ner – som alltid.
[Vers 5]
I fickan livets småsaker:
kvitto, reservnyckel,
gummiband från förra året –
fortfarande användbart.
Ibland räknar jag trappstegen,
för att inte räkna åren.
Det fungerar bäst.
[Outro]
Jag låser dörren.
Ljuset slocknar av sig självt.
Trappan står kvar.
Jag står också kvar.
Och det passar oss.