한국어
[1절]
계단은 몇 해째 삐걱인다,
삼층은 나를 속속들이 안다.
열쇠는 오늘 더 무겁다,
어제 아침보다.
빗자루는 벽에 기대 서 있다.
그저 기다린다.
[2절]
이름 없는 편지들이 놓여 있다,
누군가는 또 이사 오지 않았다.
페인트가 조용히 벗겨진다,
영원을 다 가진 것처럼.
내게 있는 건 쉬는 시간뿐이다.
[3절]
이웃들은 “좋은 아침”을 던진다,
말할 마음도 없이.
엘리베이터를 고칠 이유가 없다.
지금은 아니다.
계단이면 충분하니까.
[4절]
나는 일주일에 한 번 먼지를 쓴다,
시작에 대해 묻지 않는다.
발걸음들은 저절로 스쳐 간다,
각자 자기 쪽으로 끌려가며.
나는 내려간다 – 늘 그렇듯이.
[5절]
주머니 속 삶의 작은 물건들:
영수증, 여분의 열쇠,
지난해의 고무줄 –
아직 쓸 수 있다.
가끔 나는 계단을 센다,
나이를 세지 않으려고.
그게 가장 잘 듣는다.
[아웃트로]
나는 문을 잠근다.
불은 저절로 꺼진다.
계단은 서 있다.
나도 서 있다.
그리고 우리에겐 그게 맞다.
원문
[Zwrotka 1]
Schody skrzypią od lat,
trzecie piętro zna mnie na wylot.
Klucze ważą dzisiaj więcej,
niż ważyły wczoraj rano.
Miotła stoi oparta o ścianę.
Po prostu czeka.
[Zwrotka 2]
Listy leżą bez imion,
ktoś znowu się nie wprowadził.
Farba łuszczy się cicho,
jakby miała całą wieczność.
Ja mam tylko przerwę.
[Zwrotka 3]
Sąsiedzi rzucają „dzień dobry”,
bez ochoty na gadkę.
Windy nie ma sensu naprawiać.
Nie teraz.
Schody przecież wystarczą.
[Zwrotka 4]
Zamiatam kurz raz na tydzień,
nie pytam o początek.
Kroki mijają się same,
każdy ciągnie w swoją stronę.
Ja schodzę na dół – jak zawsze.
[Zwrotka 5]
W kieszeni drobiazgi życia:
paragon, klucz zapasowy,
gumka z zeszłego roku –
nadal w terminie.
Czasem liczę stopnie,
żeby nie liczyć lat.
To działa najlepiej.
[Outro]
Zamykam drzwi na klucz.
Światło gaśnie samo.
Schody stoją.
Ja też stoję.
I dobrze nam z tym.
English
[Verse 1]
The stairs have creaked for years,
the third floor knows me through and through.
The keys weigh more today
than they weighed yesterday morning.
The broom leans against the wall.
It simply waits.
[Verse 2]
Letters lie without names,
someone again did not move in.
Paint peels quietly,
as if it had all eternity.
I only have a break.
[Verse 3]
Neighbors toss out “good morning”,
with no appetite for talk.
There is no point fixing the lift.
Not now.
The stairs are enough, after all.
[Verse 4]
I sweep the dust once a week,
do not ask about the beginning.
Steps pass each other by themselves,
each pulling in its own direction.
I go downstairs – as always.
[Verse 5]
In my pocket, small things of life:
receipt, spare key,
last year’s rubber band –
still within its time.
Sometimes I count the steps
so I do not count the years.
That works best.
[Outro]
I lock the door.
The light goes out by itself.
The stairs stand.
I stand too.
And that suits us.
Svenska
[Vers 1]
Trappan har knarrat i åratal,
tredje våningen känner mig utan och innan.
Nycklarna väger mer i dag,
än de vägde i går morse.
Kvasten står lutad mot väggen.
Den väntar bara.
[Vers 2]
Brev ligger utan namn,
någon flyttade visst inte in igen.
Färgen flagnar tyst,
som om den hade hela evigheten.
Jag har bara en rast.
[Vers 3]
Grannarna slänger ur sig “god morgon”,
utan lust att prata.
Hissen är ingen idé att laga.
Inte nu.
Trappan räcker ju.
[Vers 4]
Jag sopar dammet en gång i veckan,
frågar inte efter början.
Steg passerar varandra själva,
var och en drar åt sitt håll.
Jag går ner – som alltid.
[Vers 5]
I fickan livets småsaker:
kvitto, reservnyckel,
gummiband från förra året –
fortfarande användbart.
Ibland räknar jag trappstegen,
för att inte räkna åren.
Det fungerar bäst.
[Outro]
Jag låser dörren.
Ljuset slocknar av sig självt.
Trappan står kvar.
Jag står också kvar.
Och det passar oss.