← Retour à Hamburgs Nebel
Hamburgs Nebel — Hamburgs Nebel
Morceau 01 · Hamburgs Nebel · Lundberg Selection

Hamburgs Nebel

Page du morceau · Album · Lundberg Selection

Spotify · Hamburgs Nebel
Français

Dans le port, l'air sent le temps,
après le sel et les vieux péchés.
Mais personne ne sait jusqu'où,
Nous nous inventons encore.

La mer n'est jamais pardonnée,
Il ne porte que ce que vous laissez.
Donc reste la moitié de la vie,
Un bluesfest tranquille.

Les mouettes sont lugubres,
La pluie parle de patience.
Et tous les vieux
Parlez-moi de la jeune culpabilité.

Mais parmi tous les gris,
Il y a une lueur que personne ne voit.
Un cœur reste ferme et rusé,
Ça avance tranquillement.

Texte original

Im Hafen riecht die Luft nach Zeit,
nach Salz und alten Sünden.
Doch keiner weiß, wie weit,
wir uns noch selbst erfinden.

Das Meer ist nie vergeben,
es trägt nur, was man lässt.
So bleibt das halbe Leben,
ein leises Bluesfest.

Die Möwen kreisen träge,
der Regen spricht Geduld.
Und jeder alte Steg
erzählt von junger Schuld.

Doch unter all dem Grau,
liegt Glut, die niemand sieht.
Ein Herz bleibt, fest und schlau,
das leise weiterzieht.

English

In the port, the air smells of time,
after salt and old sins.
But no one knows how far,
We still invent ourselves.

The sea is never forgiven,
It only wears what you leave.
So remains half the life,
A quiet bluesfest.

The seagulls are sluggish,
The rain speaks patience.
And every old one
Tell me about young guilt.

But among all the gray,
There is a glow that no one sees.
A heart remains, firm and cunning,
That moves on quietly.

Svenska

I hamnen luktar luften av tid,
efter salt och gamla synder.
Ingen vet hur långt,
Vi uppfinner oss fortfarande.

havet är aldrig förlåtet,
Det bär bara vad du lämnar.
förblir halva livet,
En tyst bluesfest.

Seagullerna är tröga,
Regnet talar tålamod.
Och varje gammal
Berätta om ung skuld.

bland alla de grå,
Det finns en glöd som ingen ser.
Ett hjärta förblir, fast och listig,
Det rör sig tyst.