Français
Les maisons dorment dans la journée,
Les fenêtres s'ouvrent en deux.
Ils entendent la poussière passer,
Et ils se souviennent des marches.
Les toits poussent des pensées,
Les antennes montrent le ciel.
Le vent traverse les fissures,
Comme un souffle qui rentre à la maison.
Les chambres gardent la chaleur,
Les gens qui sont partis tôt.
Les murs ont une peau saine,
Et ils parlent sans voix.
Au sous-sol se trouve le rire,
Dans les balcons, le temps s'arrête.
Une lampe qui brille en mémoire,
Et le silence est doré.
Les portes ne se ferment jamais complètement,
Ils attendent que quelqu'un revienne.
Les clés dorment dans les poches,
Les vieux manteaux.
La pluie touche les fenêtres,
Comme si elle demandait si ça faisait mal.
Et ils se taisent avec bonté,
Comme ce qu'il sait plus que ce qu'il dit.
Les maisons ont des rêves la nuit,
Plein de visages et de lumière.
Et à l'aube, ils ne se souviennent pas d'eux.
Mais il y a quelque chose dans l'air.
Et je passe au milieu d'eux tranquillement,
sans les réveiller.
Les maisons qu'ils rêvent de me regarder,
Et je regarde en arrière.
Texte original
Τα σπίτια κοιμούνται τη μέρα,
με τα παράθυρα μισάνοιχτα.
Ακούνε τη σκόνη να περνά,
και θυμούνται τα βήματα.
Στις στέγες φυτρώνουν σκέψεις,
οι κεραίες δείχνουν ουρανό.
Ο άνεμος περνά απ’ τις χαραμάδες,
σαν ανάσα που γυρίζει σπίτι.
Τα δωμάτια κρατούν τη ζέστη,
των ανθρώπων που έφυγαν νωρίς.
Οι τοίχοι έχουν δέρμα από ήχους,
και μιλούν χωρίς φωνή.
Στα υπόγεια μένει το γέλιο,
στα μπαλκόνια ο χρόνος σταματά.
Μια λάμπα τρεμοπαίζει στη μνήμη,
κι η σιωπή έχει χρώμα χρυσό.
Οι πόρτες δεν κλείνουν ποτέ εντελώς,
περιμένουν κάποιον να επιστρέψει.
Τα κλειδιά κοιμούνται στις τσέπες,
των παλιών παλτών.
Η βροχή αγγίζει τα κουφώματα,
σαν να τα ρωτά αν πονούν.
Κι εκείνα σωπαίνουν με ευγένεια,
όπως ό,τι ξέρει περισσότερα απ’ όσα λέει.
Τα σπίτια βλέπουν όνειρα τη νύχτα,
γεμάτα πρόσωπα και φως.
Κι όταν χαράζει, δεν τα θυμούνται,
μα κάτι μένει στον αέρα.
Κι εγώ περνώ ανάμεσά τους ήσυχα,
χωρίς να τα ξυπνήσω.
Τα σπίτια που ονειρεύονται με κοιτούν,
κι εγώ κοιτάζω πίσω.
English
Houses sleep in the day,
With the windows open in half.
They hear the dust coming through,
And they remember the steps.
The roofs grow thoughts,
The antennas show sky.
The wind passes through the cracks,
Like a breath coming home.
The rooms keep the heat,
The people who left early.
The walls have sound skin,
And they talk without a voice.
In the basement lies laughter,
In the balconies time stops.
A lamp flickering in memory,
And silence is golden.
Doors never close completely,
They're waiting for someone to come back.
Keys sleep in pockets,
The old coats.
The rain touches the windows,
Like she's asking if it hurts.
And they silence with kindness,
like what he knows more than he says.
Houses have dreams at night,
Full of faces and light.
And when it dawns, they don't remember them,
But there's something in the air.
And I pass among them quietly,
without waking them up.
The houses they dream of look at me,
And I'm looking back.
Svenska
Husen sover på dagen,
Med fönstren öppna i hälften.
De hör dammet komma igenom,
Och de kommer ihåg stegen.
Taken växer tankar,
Antennerna visar himlen.
Vinden passerar genom sprickorna,
Som ett andetag kommer hem.
Rummen håller värmen,
De som lämnade tidigt.
Väggarna har ljud hud,
Och de pratar utan röst.
I källaren ligger skratt,
I balkongerna stannar tiden.
En lampa som flimrar i minnet,
Tystnad är gyllene.
Dörrar stänger aldrig helt,
De väntar på att någon ska komma tillbaka.
Nycklarna sover i fickor,
De gamla rockarna.
Regnet rör vid fönstren,
Som hon frågar om det gör ont.
Och de tystar med vänlighet,
Som vad han vet mer än han säger.
Husen har drömmar på natten,
Full av ansikten och ljus.
Och när det gryr, kommer de inte ihåg dem,
Men det finns något i luften.
Och jag passerar dem tyst,
utan att vakna upp dem.
Husen de drömmer om att titta på mig,
Och jag ser tillbaka.