Français
Le vent traverse les ruelles,
Ça sent les autres jours.
Le sol se souvient des étapes,
Et les portes crèvent comme un salut.
Sur le balcon, une chaise se penche,
Comme quelqu'un qui dort debout.
Les feuilles se plient doucement,
Comme chuchoter des noms.
Il y a une vieille radio quelque part.
une mélodie qui ne finit jamais.
L'air la prend sur ses épaules,
Et l'étendre aux cours.
Sur la place les enfants courent,
leurs voix tricotent avec du son.
Personne ne tient fort,
Il s'agit de souffler.
Les feuilles tournent les pages,
Les jardins se moquent de la poussière.
Le vent sait tout,
Mais il ne le dit à personne.
Et quand il fait nuit,
Les fenêtres restent ouvertes.
La mémoire de l'air passe encore,
et laisse derrière lui le silence et la lumière.
Texte original
Ο άνεμος περνά απ’ τα σοκάκια,
σέρνει μυρωδιές απ’ άλλες μέρες.
Το χώμα θυμάται τα βήματα,
κι οι πόρτες τρίζουν σαν χαιρετισμός.
Στο μπαλκόνι μια καρέκλα γέρνει,
όπως κάποιος που κοιμάται όρθιος.
Τα σεντόνια κυματίζουν απαλά,
σαν να ψιθυρίζουν ονόματα.
Κάπου ακούγεται ένα παλιό ραδιόφωνο,
μια μελωδία που δεν τελειώνει ποτέ.
Ο αέρας την παίρνει στους ώμους του,
και τη σκορπά στις αυλές.
Στην πλατεία τα παιδιά τρέχουν,
οι φωνές τους πλέκονται με τον ήχο.
Κανείς δεν κρατά τίποτα σφιχτά,
όλα ανήκουν στο φύσημα.
Τα φύλλα γυρίζουν σελίδες,
οι κήποι γελούν στη σκόνη.
Ο άνεμος ξέρει τα πάντα,
μα δεν λέει σε κανέναν.
Κι όταν βραδιάζει σιγά,
τα παράθυρα μένουν μισάνοιχτα.
Η μνήμη του αέρα περνά ξανά,
κι αφήνει πίσω σιωπή και φως.
English
The wind passes through the alleys,
It drags smells from other days.
The soil remembers the steps,
And the doors creak like a salute.
On the balcony a chair leans,
Like someone who sleeps standing.
The sheets ripple gently,
Like whispering names.
There's an old radio somewhere.
a melody that never ends.
The air takes her on his shoulders,
And spread it to the courtyards.
In the square the children run,
their voices are knitting with sound.
Nobody holds anything tight,
It's all about blowing.
The leaves turn pages,
The gardens laugh at the dust.
The wind knows everything,
But he doesn't tell anyone.
And when it gets dark,
The windows are left open.
The memory of the air passes again,
and leaves behind silence and light.
Svenska
Vinden passerar genom gränderna,
Det drar dofter från andra dagar.
jorden minns stegen,
Och dörrarna skrek som en salut.
På balkongen lutar en stol,
Som någon som sover stående.
Arken ripplar försiktigt,
Som att viska namn.
Det finns en gammal radio någonstans.
En melodi som aldrig slutar.
Luften tar henne på sina axlar,
Och sprid den till gårdarna.
På torget springer barnen,
Deras röster sticker med ljud.
Ingen har något tätt,
Allt handlar om att blåsa.
bladen vänder sidor,
Trädgårdarna skrattar åt dammet.
Vinden vet allt,
Men han berättar inte för någon.
Och när det blir mörkt,
Fönstren lämnas öppna.
minnet av luften passerar igen,
och lämnar bakom tystnad och ljus.