한국어
바람은 골목을 통과,
그것은 다른 일에서 냄새를 끌.
토양은 단계를 기억한다,
그 문은 그날을 좋아합니다.
발코니에 의자가 있습니다.
잠든 사람처럼.
시트는 부드럽게,
whispering 이름 처럼.
오래된 라디오가 있습니다.
결코 끝나지 않는 멜로디.
공기는 그녀의 어깨에 걸립니다,
그리고 안뜰에 확산.
광장에서 아이들은 실행,
그들의 목소리는 소리로 뜨개질을 합니다.
아무도 아무것도 단단한,
그것은 불에 관하여 모두입니다.
잎 턴 페이지,
정원은 먼지에 웃음.
바람은 모든 것을 알고,
그러나 그는 누구에게 말하지 않습니다.
그리고 어두운 때,
창문이 열려 있습니다.
공기의 기억은 다시 통과합니다,
그리고 침묵과 빛 뒤에 잎.
원문
Ο άνεμος περνά απ’ τα σοκάκια,
σέρνει μυρωδιές απ’ άλλες μέρες.
Το χώμα θυμάται τα βήματα,
κι οι πόρτες τρίζουν σαν χαιρετισμός.
Στο μπαλκόνι μια καρέκλα γέρνει,
όπως κάποιος που κοιμάται όρθιος.
Τα σεντόνια κυματίζουν απαλά,
σαν να ψιθυρίζουν ονόματα.
Κάπου ακούγεται ένα παλιό ραδιόφωνο,
μια μελωδία που δεν τελειώνει ποτέ.
Ο αέρας την παίρνει στους ώμους του,
και τη σκορπά στις αυλές.
Στην πλατεία τα παιδιά τρέχουν,
οι φωνές τους πλέκονται με τον ήχο.
Κανείς δεν κρατά τίποτα σφιχτά,
όλα ανήκουν στο φύσημα.
Τα φύλλα γυρίζουν σελίδες,
οι κήποι γελούν στη σκόνη.
Ο άνεμος ξέρει τα πάντα,
μα δεν λέει σε κανέναν.
Κι όταν βραδιάζει σιγά,
τα παράθυρα μένουν μισάνοιχτα.
Η μνήμη του αέρα περνά ξανά,
κι αφήνει πίσω σιωπή και φως.
English
The wind passes through the alleys,
It drags smells from other days.
The soil remembers the steps,
And the doors creak like a salute.
On the balcony a chair leans,
Like someone who sleeps standing.
The sheets ripple gently,
Like whispering names.
There's an old radio somewhere.
a melody that never ends.
The air takes her on his shoulders,
And spread it to the courtyards.
In the square the children run,
their voices are knitting with sound.
Nobody holds anything tight,
It's all about blowing.
The leaves turn pages,
The gardens laugh at the dust.
The wind knows everything,
But he doesn't tell anyone.
And when it gets dark,
The windows are left open.
The memory of the air passes again,
and leaves behind silence and light.
Svenska
Vinden passerar genom gränderna,
Det drar dofter från andra dagar.
jorden minns stegen,
Och dörrarna skrek som en salut.
På balkongen lutar en stol,
Som någon som sover stående.
Arken ripplar försiktigt,
Som att viska namn.
Det finns en gammal radio någonstans.
En melodi som aldrig slutar.
Luften tar henne på sina axlar,
Och sprid den till gårdarna.
På torget springer barnen,
Deras röster sticker med ljud.
Ingen har något tätt,
Allt handlar om att blåsa.
bladen vänder sidor,
Trädgårdarna skrattar åt dammet.
Vinden vet allt,
Men han berättar inte för någon.
Och när det blir mörkt,
Fönstren lämnas öppna.
minnet av luften passerar igen,
och lämnar bakom tystnad och ljus.