한국어
물은 말하지 않습니다,
그리고 아직 모든 것은 그 안에 소리.
돌은 잃고,
그러나 원형은 빛에 머물.
1개의 장은 표면을 만납니다,
그는 출발하는 순간을 씁니다.
creek는 방법을 알고,
그를 생각하지 않고.
은행에서 나는 침묵을 서,
내 그림자 뜨기.
나는 나를 본다면 모른다.
또는 물이 나를 기억하는 경우.
나무 린 inward,
그들은 주의깊게 듣고 싶습니다.
그들의 호흡은 내와 혼합,
그리고 공기는 청소합니다.
A 오리는 스트림에 슬립,
그것을 방해하지 않고.
태양은 조각으로 휴식,
그리고 침묵을 가진 reunites.
그리고 나는 천천히 은행을 떠날 때,
나는 뒤에 어떤 표를 떠나지 않는다.
물은 그의 기억에서 나를 유지,
그것은 하늘을 보유.
원문
Το νερό δεν μιλά,
κι όμως όλα ακούγονται μέσα του.
Μια πέτρα πέφτει και χάνεται,
μα ο κύκλος μένει στο φως.
Ένα φύλλο αγγίζει την επιφάνεια,
γράφει στιγμές που διαλύονται.
Το ρυάκι ξέρει τον δρόμο,
χωρίς ποτέ να τον σκέφτεται.
Στην όχθη στέκομαι σιωπηλός,
με τη σκιά μου να επιπλέει.
Δεν ξέρω αν με βλέπω εγώ,
ή αν το νερό με θυμάται.
Τα δέντρα γέρνουν προς τα μέσα,
σαν να ακούνε προσεκτικά.
Η ανάσα τους ανακατεύεται με τη δική μου,
κι ο αέρας γίνεται καθαρός.
Μια πάπια γλιστρά στο ρεύμα,
χωρίς να το διαταράσσει.
Ο ήλιος σπάζει σε κομμάτια,
και ξαναενώνεται με τη σιωπή.
Κι όταν φεύγω σιγά από την όχθη,
δεν αφήνω σημάδια πίσω.
Το νερό με κρατά στη μνήμη του,
όπως κρατά τον ουρανό.
English
Water doesn't speak,
And yet everything sounds inside him.
A stone falls and is lost,
But the circle stays in the light.
One sheet touches the surface,
He writes moments that fall apart.
The creek knows the way,
without ever thinking about him.
On the bank I stand silent,
With my shadow floating.
I don't know if I see me,
Or if the water remembers me.
Trees lean inward,
Like they're listening carefully.
Their breath mixes with mine,
And the air gets clean.
A duck slips into the stream,
without disturbing it.
The sun breaks into pieces,
and reunites with silence.
And when I leave the bank slowly,
I don't leave any marks behind.
The water keeps me in his memory,
as it holds the sky.
Svenska
Vatten talar inte,
Och ändå låter allt inuti honom.
En sten faller och går förlorad,
Men cirkeln stannar i ljuset.
Ett ark rör ytan,
Han skriver stunder som faller sönder.
Creek vet vägen,
utan att någonsin tänka på honom.
På banken står jag tyst,
Med min skugga flytande.
Jag vet inte om jag ser mig,
Eller om vattnet minns mig.
Träd lutar inåt,
Som att de lyssnar noga.
Deras andetag blandas med min,
Och luften blir ren.
En anka glider in i strömmen,
utan att störa det.
Solen går sönder i bitar,
och återförenas med tystnad.
Och när jag lämnar banken långsamt,
Jag lämnar inga märken bakom mig.
Vattnet håller mig i hans minne,
som den håller himlen.