Français
L'eau ne parle pas.
Et pourtant tout sonne en lui.
Une pierre tombe et est perdue,
Mais le cercle reste dans la lumière.
Une feuille touche la surface,
Il écrit des moments qui s'effondrent.
Le ruisseau connaît le chemin,
sans jamais penser à lui.
Sur la banque, je reste silencieux,
Avec mon ombre flottante.
Je ne sais pas si je me vois,
Ou si l'eau se souvient de moi.
Les arbres se penchent vers l'intérieur,
Comme s'ils écoutaient attentivement.
Leur souffle se mélange avec le mien,
Et l'air devient propre.
Un canard glisse dans le ruisseau,
sans le déranger.
Le soleil se brise en morceaux,
et se réunit avec silence.
Et quand je quitte la banque lentement,
Je ne laisse aucune trace derrière moi.
L'eau me garde dans sa mémoire,
comme il tient le ciel.
Texte original
Το νερό δεν μιλά,
κι όμως όλα ακούγονται μέσα του.
Μια πέτρα πέφτει και χάνεται,
μα ο κύκλος μένει στο φως.
Ένα φύλλο αγγίζει την επιφάνεια,
γράφει στιγμές που διαλύονται.
Το ρυάκι ξέρει τον δρόμο,
χωρίς ποτέ να τον σκέφτεται.
Στην όχθη στέκομαι σιωπηλός,
με τη σκιά μου να επιπλέει.
Δεν ξέρω αν με βλέπω εγώ,
ή αν το νερό με θυμάται.
Τα δέντρα γέρνουν προς τα μέσα,
σαν να ακούνε προσεκτικά.
Η ανάσα τους ανακατεύεται με τη δική μου,
κι ο αέρας γίνεται καθαρός.
Μια πάπια γλιστρά στο ρεύμα,
χωρίς να το διαταράσσει.
Ο ήλιος σπάζει σε κομμάτια,
και ξαναενώνεται με τη σιωπή.
Κι όταν φεύγω σιγά από την όχθη,
δεν αφήνω σημάδια πίσω.
Το νερό με κρατά στη μνήμη του,
όπως κρατά τον ουρανό.
English
Water doesn't speak,
And yet everything sounds inside him.
A stone falls and is lost,
But the circle stays in the light.
One sheet touches the surface,
He writes moments that fall apart.
The creek knows the way,
without ever thinking about him.
On the bank I stand silent,
With my shadow floating.
I don't know if I see me,
Or if the water remembers me.
Trees lean inward,
Like they're listening carefully.
Their breath mixes with mine,
And the air gets clean.
A duck slips into the stream,
without disturbing it.
The sun breaks into pieces,
and reunites with silence.
And when I leave the bank slowly,
I don't leave any marks behind.
The water keeps me in his memory,
as it holds the sky.
Svenska
Vatten talar inte,
Och ändå låter allt inuti honom.
En sten faller och går förlorad,
Men cirkeln stannar i ljuset.
Ett ark rör ytan,
Han skriver stunder som faller sönder.
Creek vet vägen,
utan att någonsin tänka på honom.
På banken står jag tyst,
Med min skugga flytande.
Jag vet inte om jag ser mig,
Eller om vattnet minns mig.
Träd lutar inåt,
Som att de lyssnar noga.
Deras andetag blandas med min,
Och luften blir ren.
En anka glider in i strömmen,
utan att störa det.
Solen går sönder i bitar,
och återförenas med tystnad.
Och när jag lämnar banken långsamt,
Jag lämnar inga märken bakom mig.
Vattnet håller mig i hans minne,
som den håller himlen.