Italiano
Nella piazza, una panchina aspetta,
Nessun nome, nessuna ombra.
La gente ha fretta,
E ha il suo posto.
Un vecchio siede per un po',
con un pane nella borsa.
Il tempo guarda negli occhi,
E non chiede nessuna risposta.
Doves combatte lentamente,
Un bambino lascia briciole.
Il sole si rompe sulle finestre,
E il vento li raccoglie.
La panchina vive lì,
mantiene il silenzio della giornata.
Sa che qualcuno sta tornando,
Non parlare — solo per sedersi.
Testo originale
Στην πλατεία ένα παγκάκι περιμένει,
χωρίς όνομα, χωρίς σκιά.
Οι άνθρωποι περνούν βιαστικά,
κι εκείνο κρατά τη θέση του.
Ένας γέρος κάθεται για λίγο,
με ένα ψωμί στη σακούλα.
Ο χρόνος τον κοιτά στα μάτια,
και δεν ζητά καμία απάντηση.
Τα περιστέρια τσακώνονται σιγά,
ένα παιδί αφήνει ψίχουλα.
Ο ήλιος σπάει πάνω στα τζάμια,
κι ο άνεμος τα μαζεύει.
Το παγκάκι μένει εκεί,
κρατά τη σιωπή της μέρας.
Ξέρει πως κάποιος θα γυρίσει,
όχι για να μιλήσει — μόνο να καθίσει.
English
In the square, a bench awaits,
No name, no shadow.
People are in a hurry,
And he holds his place.
An old man sits for a while,
with a bread in the bag.
Time looks into his eyes,
And he doesn't ask for any answer.
Doves fight slowly,
A child leaves crumbs.
The sun breaks on the windows,
And the wind collects them.
The bench lives there,
keeps the silence of the day.
He knows someone's coming back,
Not to speak — just to sit.
Svenska
På torget väntar en bänk,
Inget namn, ingen skugga.
Människor har bråttom,
Och han håller sin plats.
En gammal man sitter ett tag,
med bröd i väskan.
Tiden ser in i hans ögon,
Och han ber inte om något svar.
Doves kämpar långsamt,
Ett barn lämnar smulor.
Solen bryter på fönstren,
Och vinden samlar dem.
Bänken bor där,
håller dagens tystnad.
Han vet att någon kommer tillbaka,
Att inte tala - bara att sitta.