Nederlands
het dak drupt
een koude druppel raakt de wang
ik knipper langzaam
het water loopt de kraag in
de ademhaling wordt dieper
de sneeuw geeft mee
onder de struik blijft een plek liggen
ik stap voorzichtig
de modder zuigt de laars vast
de kou stijgt in het been
krokus breekt door
violette punt tegen grijs
de vinger raakt het blad
koud en zacht tegelijk
de huid herinnert zich nog de winter
berkenkatjes hangen zwaar
waterparels langs de takken
ik adem uit
de mist uit de mond lost op in de zon
de warmte blijft op de lip
de lijster zingt drie tonen
pauze
vier tonen
ik sta stil
de vogel ziet mij niet
een hommel wankelt uit de aarde
de vleugels vochtig
hij kruipt op een steen
zoemt even
tilt zwaar naar het licht
de plas weerspiegelt de hemel
wolken drijven voorbij
ik buig me neer
de vinger raakt het oppervlak
de ring van water groeit langzaam
de beek ruist onder de strook sneeuw
een takje blijft haken, komt los
verdwijnt in wervels
ik volg het met mijn ogen
tot het weg is
de ekster landt op de nok
houdt een takje vast
hij kijkt mij een seconde aan
laat het takje vallen
vliegt
zonnestraal in de nek
onder het overhemd
ik til mijn kin op
het licht raakt de ogen
de tranen komen vanzelf
het eerste grassprietje buigt
een mier klimt erover
blijft bovenaan staan
voelt met de antennes
gaat verder
de geur van aarde stijgt
ik blijf staan
een druppel van het dak
valt opnieuw
landt op dezelfde plek
een vlinder strijkt neer op mijn hand
de vleugels sluiten, openen
het poeder glinstert
hij stijgt op
ik adem in
het dak drupt
een koude druppel raakt de wang
ik knipper langzaam
het water loopt de kraag in
de ademhaling wordt dieper
Originele tekst
taket droppar
en kall droppe träffar kinden
jag blinkar långsamt
vattnet rinner ner i kragen
andningen blir djupare
snön ger vika
under busken ligger en fläck kvar
jag trampar försiktigt
leran suger fast stöveln
kylan stiger upp i benet
krokus bryter igenom
violett spets mot grått
fingret rör vid bladet
kallt och mjukt samtidigt
huden minns fortfarande vintern
björkhängen hänger tunga
vattenpärlor längs grenarna
jag andas ut
dimman från munnen löses upp i solen
värmen stannar på läppen
trasten sjunger tre toner
paus
fyra toner
jag står stilla
fågeln ser mig inte
en humla vinglar upp ur jorden
vingarna fuktiga
den kryper upp på en sten
surrar till
lyfter tungt mot ljuset
pölen speglar himlen
moln glider förbi
jag böjer mig ner
fingret rör ytan
ringen av vatten växer långsamt
bäcken brusar under snöremsan
en kvist fastnar, lossnar
försvinner i virvlar
jag följer den med blicken
tills den är borta
skatan landar på takåsen
håller fast en kvist
den ser på mig en sekund
släpper kvisten
flyger
solstråle på nacken
under tröjan
jag lyfter hakan
ljuset träffar ögonen
tårarna kommer av sig själva
första grässtrået viker sig
en myra klättrar över
stannar på toppen
känner med antennerna
fortsätter
doften av jord stiger
jag står kvar
en droppe från taket
faller igen
landar på samma ställe
en fjäril slår sig ner på min hand
vingarna sluts, öppnas
pulvret glittrar
den lyfter
jag andas in
taket droppar
en kall droppe träffar kinden
jag blinkar långsamt
vattnet rinner ner i kragen
andningen blir djupare
English
the roof drips
a cold drop hits the cheek
I blink slowly
water runs down into the collar
breathing grows deeper
the snow gives way
under the bush one patch remains
I step carefully
the mud grips the boot
cold rises into the leg
crocus breaks through
violet point against grey
the finger touches the leaf
cold and soft at once
the skin still remembers winter
birch catkins hang heavy
water beads along the branches
I breathe out
mist from the mouth dissolves in the sun
warmth stays on the lip
the thrush sings three notes
pause
four notes
I stand still
the bird does not see me
a bumblebee wobbles up from the earth
the wings damp
it crawls onto a stone
buzzes once
lifts heavily toward the light
the puddle mirrors the sky
clouds drift past
I bend down
the finger touches the surface
the ring of water grows slowly
the brook roars under the strip of snow
a twig catches, comes loose
vanishes in eddies
I follow it with my eyes
until it is gone
the magpie lands on the roof ridge
holding a twig
it looks at me for a second
drops the twig
flies
sunbeam on the neck
under the shirt
I lift my chin
the light hits the eyes
the tears come by themselves
the first blade of grass bends
an ant climbs over
stops at the top
feels with its antennae
continues
the smell of soil rises
I remain standing
a drop from the roof
falls again
lands in the same place
a butterfly settles on my hand
the wings close, open
the powder glitters
it lifts
I breathe in
the roof drips
a cold drop hits the cheek
I blink slowly
water runs down into the collar
breathing grows deeper