Ελληνικά
Μια κούνια στην παιδική χαρά τρίζει στον άνεμο, άδεια.
Ένα φως στη βεράντα καίει ως τις τρεις.
Ένα τηλέφωνο δονείται μία φορά πάνω σε γυαλισμένο γραφείο, ύστερα σκοτεινιάζει.
Σε ένα αυτοκίνητο, ένας άντρας σφίγγει τη γραβάτα του και οδηγεί.
Τίποτα δεν σπάει.
Έτσι αρχίζει.
Μια αλυσίδα κούνιας τρίζει.
Δεν είναι κανείς εκεί.
Μια μητέρα γεμίζει δεύτερο ποτήρι, το χέρι της ακριβές.
Οι ειδήσεις απαριθμούν καταιγίδες σε άλλη χώρα.
Μια δασκάλα καταγράφει μια απουσία, αφήνει το πεδίο κενό.
Μια στολή κρέμεται σιδερωμένη, έτοιμη για το πρωί.
Κανείς δεν λέει το όνομα.
Η σιωπή βαραίνει.
Ένα πλαίσιο κρεβατιού τρίβεται στη γυψοσανίδα σε στενό διαμέρισμα.
Ένα παιδί ζωγραφίζει μια πόρτα χωρίς χερούλι.
Μια κοινωνική λειτουργός σημειώνει «μη συμπερασματικό».
Ένας παπάς σκουπίζει ένα σκαλοπάτι, ρίχνει μια ματιά στο ρολόι του.
Τα γεγονότα είναι μπροστά στα μάτια.
Περιμένουν άδεια για να εξαφανιστούν.
Η σιωπή απλώνεται σαν φωτιά στα καλώδια
Την αναπνέουμε
Και την ονομάζουμε ειρήνη
Η σιωπή απλώνεται
Σαν φωτιά
Σαν φωτιά
Μια ουλή χαρτογραφεί μια παιδική ηλικία κάτω από μανίκι.
Τα μάτια καρφώνονται σε μια ρωγμή στο ταβάνι.
Γέλιο σε διάδρομο πέφτει σαν απειλή.
Μια πόρτα κλειδώνει από μέσα. Για πάντα.
Το σώμα κρατά το λογιστικό βιβλίο.
Οι τόκοι συσσωρεύονται στο σκοτάδι.
Ξαναβάφουν το σπίτι με πιο φωτεινά χρώματα.
Κρεμούν νέα πινακίδα: «Ασφαλές καταφύγιο».
Τοποθετούν κάμερες με πιο πλατιές γωνίες.
Διδάσκουν ένα μάθημα για «τον κίνδυνο των ξένων».
Η φωτιά κινείται κάτω από τη γη.
Μέσα από τις ρίζες.
Μέσα από εμάς.
Η σιωπή απλώνεται σαν φωτιά στα καλώδια
Την αναπνέουμε
Και την ονομάζουμε ειρήνη
Η σιωπή απλώνεται
Σαν φωτιά
Σαν φωτιά
Μια μέρα, ένας φάκελος μένει πάνω σε ένα κάθισμα.
Ένας γείτονας σηκώνει το τηλέφωνο και δεν το κλείνει.
Ένα παράθυρο σπάει από μέσα.
Μια μόνο κραυγή σχίζει τον κρύο αέρα.
Ύστερα οι σειρήνες.
Πάντα πολύ αργά.
Η σιωπή απλώνεται
σαν φωτιά στα καλώδια.
Γευόμαστε τον καπνό
και τον ονομάζουμε ειρήνη.
Ώσπου ολόκληρο το σπίτι
στέκει κούφιο,
οι σανίδες του πατώματος
κρατώντας την ανάσα τους.
Μια αλυσίδα κούνιας τρίζει.
Πρωτότυπο κείμενο
A playground swing creaks in the wind, empty.
A porch light burns until three.
A phone vibrates once on a polished desk, then goes dark.
In a car, a man tightens his tie and drives.
Nothing breaks.
That’s how it starts.
A swing chain creaks.
No one is there.
A mother pours a second glass, her hand precise.
The news lists storms in another country.
A teacher records an absence, leaves it blank.
A uniform hangs pressed, ready for morning.
No one speaks the name.
The silence gains weight.
A bedframe grinds against drywall in a narrow flat.
A child draws a door without a handle.
A social worker checks “inconclusive.”
A priest sweeps a step, glances at his watch.
The facts sit in plain sight.
Waiting for permission to disappear.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
A scar charts a childhood beneath a sleeve.
Eyes lock on a crack in the ceiling.
Laughter in a corridor lands like a threat.
A door locks from the inside. For good.
The body keeps the ledger.
Interest accrues in the dark.
They repaint the house in brighter colors.
Hang a new sign: “Safe Haven.”
Install cameras with wider angles.
Teach a lesson on “stranger danger.”
The fire moves below ground.
Through the roots.
Through us.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
One day, a file is left on a seat.
A neighbor lifts the phone and does not hang up.
A window shatters from within.
A single shout splits the cold air.
Then the sirens.
Always too late.
Silence spreads
like fire in the wires.
We taste the smoke
and call it peace.
Until the whole house
stands hollow,
floorboards
holding their breath.
A swing chain creaks.
Svenska
En gunga på en lekplats gnisslar i vinden, tom.
En verandlampa brinner till tre.
En telefon vibrerar en gång på ett blankpolerat skrivbord och blir sedan mörk.
I en bil stramar en man åt slipsen och kör.
Inget går sönder.
Det är så det börjar.
En gungkedja gnisslar.
Ingen är där.
En mor häller upp ett andra glas, handen stadig.
Nyheterna räknar upp stormar i ett annat land.
En lärare noterar en frånvaro, lämnar rutan tom.
En uniform hänger pressad, redo för morgonen.
Ingen säger namnet.
Tystnaden får tyngd.
En sängram skrapar mot gipsväggen i en trång lägenhet.
Ett barn ritar en dörr utan handtag.
En socialarbetare kryssar i ”utan klar slutsats”.
En präst sopar ett trappsteg, sneglar på klockan.
Fakta ligger öppet framför alla.
Och väntar på tillstånd att försvinna.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
Ett ärr kartlägger en barndom under en ärm.
Blicken fastnar vid en spricka i taket.
Skratt i en korridor landar som ett hot.
En dörr låses från insidan. För gott.
Kroppen för bok.
Räntan växer i mörkret.
De målar om huset i ljusare färger.
Hänger upp en ny skylt: ”Trygg hamn.”
Installerar kameror med vidare vinklar.
Lär ut en lektion om ”farliga främlingar”.
Elden rör sig under marken.
Genom rötterna.
Genom oss.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
En dag lämnas en akt på en stol.
En granne lyfter luren och lägger inte på.
Ett fönster krossas inifrån.
Ett enda rop delar den kalla luften.
Sedan sirenerna.
Alltid för sent.
Tystnaden sprider sig
som eld i ledningarna.
Vi smakar röken
och kallar den fred.
Tills hela huset
står ihåligt,
golvbrädorna
håller andan.
En gungkedja gnisslar.