Polski
Huśtawka na placu zabaw skrzypi na wietrze, pusta.
Światło na ganku pali się do trzeciej.
Telefon raz wibruje na wypolerowanym biurku, potem gaśnie.
W samochodzie mężczyzna zaciska krawat i odjeżdża.
Nic się nie łamie.
Tak to się zaczyna.
Łańcuch huśtawki skrzypi.
Nikogo tam nie ma.
Matka nalewa drugi kieliszek, jej dłoń precyzyjna.
W wiadomościach wymieniają burze w innym kraju.
Nauczycielka wpisuje nieobecność, zostawia puste pole.
Mundur wisi wyprasowany, gotowy na rano.
Nikt nie wypowiada imienia.
Cisza nabiera ciężaru.
Rama łóżka trze o płytę gipsową w ciasnym mieszkaniu.
Dziecko rysuje drzwi bez klamki.
Pracownica socjalna zaznacza „niejednoznaczne”.
Ksiądz zamiata stopień, zerka na zegarek.
Fakty leżą na widoku.
Czekają na pozwolenie, by zniknąć.
Cisza rozchodzi się jak ogień w przewodach
Wdychamy ją
I nazywamy pokojem
Cisza się rozchodzi
Jak ogień
Jak ogień
Blizna kreśli dzieciństwo pod rękawem.
Oczy zatrzymują się na pęknięciu w suficie.
Śmiech w korytarzu spada jak groźba.
Drzwi zamykają się od środka. Na dobre.
Ciało prowadzi księgę.
Odsetki narastają w ciemności.
Odnawiają dom jaśniejszymi kolorami.
Wieszają nowy szyld: „Bezpieczne schronienie.”
Montują kamery o szerszych kątach.
Uczą lekcji o „zagrożeniu ze strony obcych”.
Ogień porusza się pod ziemią.
Przez korzenie.
Przez nas.
Cisza rozchodzi się jak ogień w przewodach
Wdychamy ją
I nazywamy pokojem
Cisza się rozchodzi
Jak ogień
Jak ogień
Pewnego dnia ktoś zostawia teczkę na siedzeniu.
Sąsiad podnosi słuchawkę i nie odkłada jej.
Okno pęka od środka.
Jeden krzyk rozcina zimne powietrze.
Potem syreny.
Zawsze za późno.
Cisza się rozchodzi
jak ogień w przewodach.
Próbujemy dymu
i nazywamy go pokojem.
Aż cały dom
stoi pusty w środku,
deski podłogi
wstrzymują oddech.
Łańcuch huśtawki skrzypi.
Tekst oryginalny
A playground swing creaks in the wind, empty.
A porch light burns until three.
A phone vibrates once on a polished desk, then goes dark.
In a car, a man tightens his tie and drives.
Nothing breaks.
That’s how it starts.
A swing chain creaks.
No one is there.
A mother pours a second glass, her hand precise.
The news lists storms in another country.
A teacher records an absence, leaves it blank.
A uniform hangs pressed, ready for morning.
No one speaks the name.
The silence gains weight.
A bedframe grinds against drywall in a narrow flat.
A child draws a door without a handle.
A social worker checks “inconclusive.”
A priest sweeps a step, glances at his watch.
The facts sit in plain sight.
Waiting for permission to disappear.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
A scar charts a childhood beneath a sleeve.
Eyes lock on a crack in the ceiling.
Laughter in a corridor lands like a threat.
A door locks from the inside. For good.
The body keeps the ledger.
Interest accrues in the dark.
They repaint the house in brighter colors.
Hang a new sign: “Safe Haven.”
Install cameras with wider angles.
Teach a lesson on “stranger danger.”
The fire moves below ground.
Through the roots.
Through us.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
One day, a file is left on a seat.
A neighbor lifts the phone and does not hang up.
A window shatters from within.
A single shout splits the cold air.
Then the sirens.
Always too late.
Silence spreads
like fire in the wires.
We taste the smoke
and call it peace.
Until the whole house
stands hollow,
floorboards
holding their breath.
A swing chain creaks.
Svenska
En gunga på en lekplats gnisslar i vinden, tom.
En verandlampa brinner till tre.
En telefon vibrerar en gång på ett blankpolerat skrivbord och blir sedan mörk.
I en bil stramar en man åt slipsen och kör.
Inget går sönder.
Det är så det börjar.
En gungkedja gnisslar.
Ingen är där.
En mor häller upp ett andra glas, handen stadig.
Nyheterna räknar upp stormar i ett annat land.
En lärare noterar en frånvaro, lämnar rutan tom.
En uniform hänger pressad, redo för morgonen.
Ingen säger namnet.
Tystnaden får tyngd.
En sängram skrapar mot gipsväggen i en trång lägenhet.
Ett barn ritar en dörr utan handtag.
En socialarbetare kryssar i ”utan klar slutsats”.
En präst sopar ett trappsteg, sneglar på klockan.
Fakta ligger öppet framför alla.
Och väntar på tillstånd att försvinna.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
Ett ärr kartlägger en barndom under en ärm.
Blicken fastnar vid en spricka i taket.
Skratt i en korridor landar som ett hot.
En dörr låses från insidan. För gott.
Kroppen för bok.
Räntan växer i mörkret.
De målar om huset i ljusare färger.
Hänger upp en ny skylt: ”Trygg hamn.”
Installerar kameror med vidare vinklar.
Lär ut en lektion om ”farliga främlingar”.
Elden rör sig under marken.
Genom rötterna.
Genom oss.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
En dag lämnas en akt på en stol.
En granne lyfter luren och lägger inte på.
Ett fönster krossas inifrån.
Ett enda rop delar den kalla luften.
Sedan sirenerna.
Alltid för sent.
Tystnaden sprider sig
som eld i ledningarna.
Vi smakar röken
och kallar den fred.
Tills hela huset
står ihåligt,
golvbrädorna
håller andan.
En gungkedja gnisslar.