Nederlands
Een schommel op een speelplaats piept in de wind, leeg.
Een portieklamp brandt tot drie uur.
Een telefoon trilt één keer op een gepolijst bureau en dooft dan.
In een auto trekt een man zijn das strak en rijdt weg.
Er breekt niets.
Zo begint het.
Een schommelketting piept.
Er is niemand.
Een moeder schenkt een tweede glas in, haar hand precies.
Het nieuws noemt stormen in een ander land.
Een leraar noteert een afwezigheid en laat het vakje leeg.
Een uniform hangt gestreken klaar voor de ochtend.
Niemand spreekt de naam uit.
De stilte krijgt gewicht.
Een bedombouw schuurt tegen gipsplaat in een smalle flat.
Een kind tekent een deur zonder klink.
Een maatschappelijk werker vinkt “onbeslist” aan.
Een priester veegt een trede, kijkt op zijn horloge.
De feiten liggen in het zicht.
Wachtend op toestemming om te verdwijnen.
De stilte verspreidt zich als vuur door de draden
We ademen haar in
En noemen haar vrede
De stilte verspreidt zich
Als vuur
Als vuur
Een litteken tekent een jeugd onder een mouw.
Ogen blijven haken aan een barst in het plafond.
Gelach in een gang komt neer als een dreiging.
Een deur gaat van binnen op slot. Voorgoed.
Het lichaam houdt de boekhouding bij.
De rente groeit in het donker.
Ze schilderen het huis in lichtere kleuren.
Hangen een nieuw bord op: “Veilige haven.”
Plaatsen camera's met ruimere hoeken.
Geven les over “gevaar van vreemden”.
Het vuur beweegt onder de grond.
Door de wortels.
Door ons.
De stilte verspreidt zich als vuur door de draden
We ademen haar in
En noemen haar vrede
De stilte verspreidt zich
Als vuur
Als vuur
Op een dag blijft er een dossier op een stoel liggen.
Een buur pakt de telefoon en hangt niet op.
Een raam spat van binnenuit uiteen.
Een enkele schreeuw splijt de koude lucht.
Dan de sirenes.
Altijd te laat.
De stilte verspreidt zich
als vuur door de draden.
We proeven de rook
en noemen hem vrede.
Tot het hele huis
hol overeind staat,
de vloerplanken
hun adem inhouden.
Een schommelketting piept.
Originele tekst
A playground swing creaks in the wind, empty.
A porch light burns until three.
A phone vibrates once on a polished desk, then goes dark.
In a car, a man tightens his tie and drives.
Nothing breaks.
That’s how it starts.
A swing chain creaks.
No one is there.
A mother pours a second glass, her hand precise.
The news lists storms in another country.
A teacher records an absence, leaves it blank.
A uniform hangs pressed, ready for morning.
No one speaks the name.
The silence gains weight.
A bedframe grinds against drywall in a narrow flat.
A child draws a door without a handle.
A social worker checks “inconclusive.”
A priest sweeps a step, glances at his watch.
The facts sit in plain sight.
Waiting for permission to disappear.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
A scar charts a childhood beneath a sleeve.
Eyes lock on a crack in the ceiling.
Laughter in a corridor lands like a threat.
A door locks from the inside. For good.
The body keeps the ledger.
Interest accrues in the dark.
They repaint the house in brighter colors.
Hang a new sign: “Safe Haven.”
Install cameras with wider angles.
Teach a lesson on “stranger danger.”
The fire moves below ground.
Through the roots.
Through us.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
One day, a file is left on a seat.
A neighbor lifts the phone and does not hang up.
A window shatters from within.
A single shout splits the cold air.
Then the sirens.
Always too late.
Silence spreads
like fire in the wires.
We taste the smoke
and call it peace.
Until the whole house
stands hollow,
floorboards
holding their breath.
A swing chain creaks.
Svenska
En gunga på en lekplats gnisslar i vinden, tom.
En verandlampa brinner till tre.
En telefon vibrerar en gång på ett blankpolerat skrivbord och blir sedan mörk.
I en bil stramar en man åt slipsen och kör.
Inget går sönder.
Det är så det börjar.
En gungkedja gnisslar.
Ingen är där.
En mor häller upp ett andra glas, handen stadig.
Nyheterna räknar upp stormar i ett annat land.
En lärare noterar en frånvaro, lämnar rutan tom.
En uniform hänger pressad, redo för morgonen.
Ingen säger namnet.
Tystnaden får tyngd.
En sängram skrapar mot gipsväggen i en trång lägenhet.
Ett barn ritar en dörr utan handtag.
En socialarbetare kryssar i ”utan klar slutsats”.
En präst sopar ett trappsteg, sneglar på klockan.
Fakta ligger öppet framför alla.
Och väntar på tillstånd att försvinna.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
Ett ärr kartlägger en barndom under en ärm.
Blicken fastnar vid en spricka i taket.
Skratt i en korridor landar som ett hot.
En dörr låses från insidan. För gott.
Kroppen för bok.
Räntan växer i mörkret.
De målar om huset i ljusare färger.
Hänger upp en ny skylt: ”Trygg hamn.”
Installerar kameror med vidare vinklar.
Lär ut en lektion om ”farliga främlingar”.
Elden rör sig under marken.
Genom rötterna.
Genom oss.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
En dag lämnas en akt på en stol.
En granne lyfter luren och lägger inte på.
Ett fönster krossas inifrån.
Ett enda rop delar den kalla luften.
Sedan sirenerna.
Alltid för sent.
Tystnaden sprider sig
som eld i ledningarna.
Vi smakar röken
och kallar den fred.
Tills hela huset
står ihåligt,
golvbrädorna
håller andan.
En gungkedja gnisslar.