ไทย
ชิงช้าในสนามเด็กเล่นเอี๊ยดอ๊าดกลางลม ว่างเปล่า
ไฟหน้าชานติดอยู่จนตีสาม
โทรศัพท์สั่นครั้งหนึ่งบนโต๊ะขัดเงา แล้วดับมืด
ในรถคันหนึ่ง ชายคนหนึ่งกระชับเนกไทแล้วขับออกไป
ไม่มีอะไรแตกหัก
มันเริ่มต้นแบบนั้น
โซ่ชิงช้าเอี๊ยดอ๊าด
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
แม่คนหนึ่งรินแก้วที่สอง มือของเธอนิ่งแม่น
ข่าวอ่านรายชื่อพายุในอีกประเทศหนึ่ง
ครูคนหนึ่งบันทึกการขาดเรียน แล้วปล่อยช่องว่างไว้
ชุดเครื่องแบบแขวนเรียบกริบ พร้อมสำหรับเช้า
ไม่มีใครพูดชื่อนั้น
ความเงียบมีน้ำหนักขึ้น
โครงเตียงครูดกับผนังยิปซัมในห้องแคบ
เด็กคนหนึ่งวาดประตูที่ไม่มีมือจับ
นักสังคมสงเคราะห์ติ๊กว่า “สรุปไม่ได้”
บาทหลวงกวาดขั้นบันได เหลือบดูนาฬิกา
ข้อเท็จจริงวางอยู่ต่อหน้า
รอการอนุญาตให้หายไป
ความเงียบลามเหมือนไฟในสายไฟ
เราหายใจมันเข้าไป
แล้วเรียกมันว่าสันติ
ความเงียบลามออกไป
เหมือนไฟ
เหมือนไฟ
รอยแผลเป็นขีดแผนที่วัยเด็กใต้แขนเสื้อ
สายตาจ้องรอยร้าวบนเพดาน
เสียงหัวเราะในทางเดินตกลงมาเหมือนคำขู่
ประตูล็อกจากด้านใน ตลอดไป
ร่างกายเก็บบัญชีไว้
ดอกเบี้ยพอกพูนในความมืด
พวกเขาทาสีบ้านใหม่ให้สว่างขึ้น
แขวนป้ายใหม่: “ที่พักพิงปลอดภัย”
ติดกล้องที่มุมกว้างกว่าเดิม
สอนบทเรียนเรื่อง “อันตรายจากคนแปลกหน้า”
ไฟเคลื่อนอยู่ใต้ดิน
ผ่านรากไม้
ผ่านตัวเรา
ความเงียบลามเหมือนไฟในสายไฟ
เราหายใจมันเข้าไป
แล้วเรียกมันว่าสันติ
ความเงียบลามออกไป
เหมือนไฟ
เหมือนไฟ
วันหนึ่ง มีแฟ้มถูกทิ้งไว้บนที่นั่ง
เพื่อนบ้านคนหนึ่งยกหูโทรศัพท์และไม่วางสาย
หน้าต่างบานหนึ่งแตกจากข้างใน
เสียงตะโกนเพียงครั้งเดียวผ่าอากาศเย็น
แล้วเสียงไซเรน
สายเกินไปเสมอ
ความเงียบลามออกไป
เหมือนไฟในสายไฟ
เราลิ้มรสควัน
แล้วเรียกมันว่าสันติ
จนทั้งบ้าน
ยืนกลวงโบ๋
แผ่นพื้น
กลั้นหายใจ
โซ่ชิงช้าเอี๊ยดอ๊าด
ข้อความต้นฉบับ
A playground swing creaks in the wind, empty.
A porch light burns until three.
A phone vibrates once on a polished desk, then goes dark.
In a car, a man tightens his tie and drives.
Nothing breaks.
That’s how it starts.
A swing chain creaks.
No one is there.
A mother pours a second glass, her hand precise.
The news lists storms in another country.
A teacher records an absence, leaves it blank.
A uniform hangs pressed, ready for morning.
No one speaks the name.
The silence gains weight.
A bedframe grinds against drywall in a narrow flat.
A child draws a door without a handle.
A social worker checks “inconclusive.”
A priest sweeps a step, glances at his watch.
The facts sit in plain sight.
Waiting for permission to disappear.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
A scar charts a childhood beneath a sleeve.
Eyes lock on a crack in the ceiling.
Laughter in a corridor lands like a threat.
A door locks from the inside. For good.
The body keeps the ledger.
Interest accrues in the dark.
They repaint the house in brighter colors.
Hang a new sign: “Safe Haven.”
Install cameras with wider angles.
Teach a lesson on “stranger danger.”
The fire moves below ground.
Through the roots.
Through us.
Silence spreads like fire in the wires
We breathe it in
And name it peace
Silence spreads
Like fire
Like fire
One day, a file is left on a seat.
A neighbor lifts the phone and does not hang up.
A window shatters from within.
A single shout splits the cold air.
Then the sirens.
Always too late.
Silence spreads
like fire in the wires.
We taste the smoke
and call it peace.
Until the whole house
stands hollow,
floorboards
holding their breath.
A swing chain creaks.
Svenska
En gunga på en lekplats gnisslar i vinden, tom.
En verandlampa brinner till tre.
En telefon vibrerar en gång på ett blankpolerat skrivbord och blir sedan mörk.
I en bil stramar en man åt slipsen och kör.
Inget går sönder.
Det är så det börjar.
En gungkedja gnisslar.
Ingen är där.
En mor häller upp ett andra glas, handen stadig.
Nyheterna räknar upp stormar i ett annat land.
En lärare noterar en frånvaro, lämnar rutan tom.
En uniform hänger pressad, redo för morgonen.
Ingen säger namnet.
Tystnaden får tyngd.
En sängram skrapar mot gipsväggen i en trång lägenhet.
Ett barn ritar en dörr utan handtag.
En socialarbetare kryssar i ”utan klar slutsats”.
En präst sopar ett trappsteg, sneglar på klockan.
Fakta ligger öppet framför alla.
Och väntar på tillstånd att försvinna.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
Ett ärr kartlägger en barndom under en ärm.
Blicken fastnar vid en spricka i taket.
Skratt i en korridor landar som ett hot.
En dörr låses från insidan. För gott.
Kroppen för bok.
Räntan växer i mörkret.
De målar om huset i ljusare färger.
Hänger upp en ny skylt: ”Trygg hamn.”
Installerar kameror med vidare vinklar.
Lär ut en lektion om ”farliga främlingar”.
Elden rör sig under marken.
Genom rötterna.
Genom oss.
Tystnaden sprider sig som eld i ledningarna
Vi andas in den
Och kallar den fred
Tystnaden sprider sig
Som eld
Som eld
En dag lämnas en akt på en stol.
En granne lyfter luren och lägger inte på.
Ett fönster krossas inifrån.
Ett enda rop delar den kalla luften.
Sedan sirenerna.
Alltid för sent.
Tystnaden sprider sig
som eld i ledningarna.
Vi smakar röken
och kallar den fred.
Tills hela huset
står ihåligt,
golvbrädorna
håller andan.
En gungkedja gnisslar.