Nederlands
Couplet 1
De machair bloeit onder zout stuifwater
schapen grazen de dunne zode
ik herstel het weefgetouw bij dageraad
handen geknoopt als de schering
tìr nan òg roept de jongeren weg
het jaar waarin de laatste vertrok
Couplet 2
Turf snijdt diep in het veen
ik stapel het tegen de stormen
minder buren elke winter
huizen donker en koud
de Hebriden leren geworteld zijn
voordat ze afscheid leren
Couplet 3
De radio zingt Gaelische wijzen
ik neurie mee, voed het vuur
draden tellen verliezen
het lichaam gebogen over de stof
banden houden stevig stand
knappen in de wind
Couplet 4
Golven slaan op de westelijke kust
ik loop over het strand, verzamel aangespoeld goed
hoor de roep van de voorouders
in het holle lied van de schelp
de zee eist op en geeft
in gelijke mate
Couplet 5
Nacht dekt de wijde eilanden toe
sterren leiden de afwezigen naar huis
ik bid in de oude taal
de wind draagt het antwoord
vertrekken klinken luid
stilte diep
Couplet 6
De weefster weeft alleen
de echo van de Buiten-Hebriden in mijn botten
de machair, mijn vaste aanspraak
tegen de leeglopende huizen
de schering spant nog in mijn handpalmen.
Originele tekst
Verse 1
Machair blooms under salt spray
sheep graze the thin turf
I mend the loom at dawn
hands knotted like the warp
tìr nan òg calls the young away
the year the last one left
Verse 2
Peat cuts deep in the bog
I stack it against the gales
neighbors fewer each winter
houses dark and cold
the Hebrides teach rootedness
before they teach farewell
Verse 3
Radio sings Gaelic airs
I hum along, feed the fire
threads tally losses
body bent to the fabric
ties hold firm
snap in the wind
Verse 4
Waves crash the western shore
I walk the beach, collect drift
hearing the ancestors' call
in the shell's hollow song
the sea claims and gives
in equal measure
Verse 5
Night blankets the islands wide
stars guide the absent home
I pray in the old tongue
wind carries the response
leavings echo loud
silence deep
Verse 6
The weaver weaves alone
Outer's echo in my bones
machair my steadfast claim
against the emptying homes
the warp still tightens in my palms.
Svenska
Vers 1
Machairen blommar under saltstänk
fåren betar den tunna grästorven
jag lagar vävstolen i gryningen
händerna knutna som varpen
tìr nan òg kallar bort de unga
året då den sista for
Vers 2
Torven skär djupt i myren
jag staplar den mot kulingarna
grannarna blir färre varje vinter
husen står mörka och kalla
Hebriderna lär rotfasthet
innan de lär farväl
Vers 3
Radion sjunger gaeliska visor
jag nynnar med, matar elden
trådarna räknar förluster
kroppen böjd över tyget
banden håller hårt
brister i vinden
Vers 4
Vågor slår mot västra stranden
jag går på stranden, samlar drivved
hör förfädernas rop
i snäckans ihåliga sång
havet tar och ger
i samma mått
Vers 5
Natten täcker de vida öarna
stjärnor leder de frånvarande hem
jag ber på det gamla språket
vinden bär svaret
avfärder ekar högt
tystnaden djupt
Vers 6
Väverskan väver ensam
Yttre Hebridernas eko i mina ben
machairen är mitt fasta anspråk
mot husen som töms
varpen stramar ännu i mina handflator.