Polski
Zwrotka 1
Machair kwitnie pod słonym rozpryskiem
owce skubią cienką darń
naprawiam krosno o świcie
dłonie splątane jak osnowa
tìr nan òg woła młodych daleko
w roku, gdy ostatnia odeszła
Zwrotka 2
Torf wcina się głęboko w bagno
układam go przeciw wichrom
mniej sąsiadów każdej zimy
domy ciemne i zimne
Hebrydy uczą zakorzenienia
zanim nauczą pożegnania
Zwrotka 3
Radio śpiewa gaelickie melodie
nucę razem, podsycam ogień
nici liczą straty
ciało pochylone nad tkaniną
więzi trzymają mocno
pękają na wietrze
Zwrotka 4
Fale uderzają w zachodni brzeg
idę plażą, zbieram to, co wyrzuciło morze
słysząc wezwanie przodków
w pustej pieśni muszli
morze zabiera i daje
w tej samej mierze
Zwrotka 5
Noc okrywa szerokie wyspy
gwiazdy prowadzą nieobecnych do domu
modlę się w starej mowie
wiatr niesie odpowiedź
odejścia brzmią głośno
cisza głęboko
Zwrotka 6
Tkaczka tka samotnie
echo Hebrydów Zewnętrznych w moich kościach
machair, moje stałe roszczenie
przeciw pustoszejącym domom
osnowa wciąż napina się w moich dłoniach.
Tekst oryginalny
Verse 1
Machair blooms under salt spray
sheep graze the thin turf
I mend the loom at dawn
hands knotted like the warp
tìr nan òg calls the young away
the year the last one left
Verse 2
Peat cuts deep in the bog
I stack it against the gales
neighbors fewer each winter
houses dark and cold
the Hebrides teach rootedness
before they teach farewell
Verse 3
Radio sings Gaelic airs
I hum along, feed the fire
threads tally losses
body bent to the fabric
ties hold firm
snap in the wind
Verse 4
Waves crash the western shore
I walk the beach, collect drift
hearing the ancestors' call
in the shell's hollow song
the sea claims and gives
in equal measure
Verse 5
Night blankets the islands wide
stars guide the absent home
I pray in the old tongue
wind carries the response
leavings echo loud
silence deep
Verse 6
The weaver weaves alone
Outer's echo in my bones
machair my steadfast claim
against the emptying homes
the warp still tightens in my palms.
Svenska
Vers 1
Machairen blommar under saltstänk
fåren betar den tunna grästorven
jag lagar vävstolen i gryningen
händerna knutna som varpen
tìr nan òg kallar bort de unga
året då den sista for
Vers 2
Torven skär djupt i myren
jag staplar den mot kulingarna
grannarna blir färre varje vinter
husen står mörka och kalla
Hebriderna lär rotfasthet
innan de lär farväl
Vers 3
Radion sjunger gaeliska visor
jag nynnar med, matar elden
trådarna räknar förluster
kroppen böjd över tyget
banden håller hårt
brister i vinden
Vers 4
Vågor slår mot västra stranden
jag går på stranden, samlar drivved
hör förfädernas rop
i snäckans ihåliga sång
havet tar och ger
i samma mått
Vers 5
Natten täcker de vida öarna
stjärnor leder de frånvarande hem
jag ber på det gamla språket
vinden bär svaret
avfärder ekar högt
tystnaden djupt
Vers 6
Väverskan väver ensam
Yttre Hebridernas eko i mina ben
machairen är mitt fasta anspråk
mot husen som töms
varpen stramar ännu i mina handflator.