ไทย
ท่อนที่ 1
มาคาเออร์ผลิบานใต้ละอองเกลือทะเล
แกะเล็มหญ้าบางๆ
ฉันซ่อมหูกทอผ้าตอนรุ่งสาง
มือผูกเป็นปมเหมือนเส้นยืน
tìr nan òg เรียกคนหนุ่มสาวออกไปไกล
ปีที่คนสุดท้ายจากไป
ท่อนที่ 2
พีตบาดลึกในบึง
ฉันกองมันไว้ต้านลมแรง
เพื่อนบ้านน้อยลงทุกฤดูหนาว
บ้านมืดและหนาว
เฮบริดีสสอนการหยั่งราก
ก่อนจะสอนการอำลา
ท่อนที่ 3
วิทยุร้องทำนองเกลิก
ฉันฮัมตาม เติมไฟ
เส้นด้ายนับความสูญเสีย
ร่างกายก้มอยู่เหนือผืนผ้า
สายสัมพันธ์ยึดแน่น
ขาดในลม
ท่อนที่ 4
คลื่นซัดฝั่งตะวันตก
ฉันเดินบนหาด เก็บสิ่งที่ลอยมา
ได้ยินเสียงเรียกของบรรพบุรุษ
ในเพลงกลวงของเปลือกหอย
ทะเลเอาไปและให้คืน
ในปริมาณเท่ากัน
ท่อนที่ 5
กลางคืนคลุมเกาะกว้างใหญ่
ดาวนำทางผู้ไม่อยู่ให้กลับบ้าน
ฉันสวดภาวนาในภาษาเก่า
ลมพาคำตอบมา
การจากไปก้องดัง
ความเงียบลึก
ท่อนที่ 6
หญิงทอผ้าทออยู่ลำพัง
เสียงสะท้อนของเอาเตอร์เฮบริดีสอยู่ในกระดูกฉัน
มาคาเออร์คือสิทธิ์มั่นคงของฉัน
ต้านบ้านที่ค่อยๆ ว่างเปล่า
เส้นยืนยังตึงอยู่ในฝ่ามือฉัน.
ข้อความต้นฉบับ
Verse 1
Machair blooms under salt spray
sheep graze the thin turf
I mend the loom at dawn
hands knotted like the warp
tìr nan òg calls the young away
the year the last one left
Verse 2
Peat cuts deep in the bog
I stack it against the gales
neighbors fewer each winter
houses dark and cold
the Hebrides teach rootedness
before they teach farewell
Verse 3
Radio sings Gaelic airs
I hum along, feed the fire
threads tally losses
body bent to the fabric
ties hold firm
snap in the wind
Verse 4
Waves crash the western shore
I walk the beach, collect drift
hearing the ancestors' call
in the shell's hollow song
the sea claims and gives
in equal measure
Verse 5
Night blankets the islands wide
stars guide the absent home
I pray in the old tongue
wind carries the response
leavings echo loud
silence deep
Verse 6
The weaver weaves alone
Outer's echo in my bones
machair my steadfast claim
against the emptying homes
the warp still tightens in my palms.
Svenska
Vers 1
Machairen blommar under saltstänk
fåren betar den tunna grästorven
jag lagar vävstolen i gryningen
händerna knutna som varpen
tìr nan òg kallar bort de unga
året då den sista for
Vers 2
Torven skär djupt i myren
jag staplar den mot kulingarna
grannarna blir färre varje vinter
husen står mörka och kalla
Hebriderna lär rotfasthet
innan de lär farväl
Vers 3
Radion sjunger gaeliska visor
jag nynnar med, matar elden
trådarna räknar förluster
kroppen böjd över tyget
banden håller hårt
brister i vinden
Vers 4
Vågor slår mot västra stranden
jag går på stranden, samlar drivved
hör förfädernas rop
i snäckans ihåliga sång
havet tar och ger
i samma mått
Vers 5
Natten täcker de vida öarna
stjärnor leder de frånvarande hem
jag ber på det gamla språket
vinden bär svaret
avfärder ekar högt
tystnaden djupt
Vers 6
Väverskan väver ensam
Yttre Hebridernas eko i mina ben
machairen är mitt fasta anspråk
mot husen som töms
varpen stramar ännu i mina handflator.